خودتون دیوونه اید...

همسر عزیزم لطفا سر و گوش ات را نجنبان!

- به زیر چشم

من به همین زندگی کوچکم قانع ام؛ هر چند که نمی دانم یک روز می میرم...

ریاضی یعنی چه!؟! من دیشب یک شیشه مرکب داغ سیاه پر کلاغی ام را روی سفیدی بومی که سیاهی اش را لاک گرفته بودم پاشیدم، یک رقم تا یک کمبود داشت...

اما شکر که پشت هیچ بومی ننوشتند یک یکم مساوی یک!

x و y ها به تابوت ننه شان خندیده اند! چه کسی یک بار جواب معادله اش گ مساوی یک شد؟

اما نمک که جلوی هیچ بومی ننوشتند این ریاضی نیست!

بهترین انسان ها بودند کلاغ ها اگر نمی ریدند.

هر چند که شدیدا خوابم می آید اما دوستت دارم.

رگم را که زدم، آنقدر گریه کرد تا آرام گرفت!

آدامس جویده ام را لای ورق های کتاب صورتی قلم چی خواهرم محبوس می کنم؛ وقف عام!

نسخه ات را قاب می گیرم دکتر،

خوشحالم از اینکه می توانم سکته کنم!

کاش تو هم اونقدر پول داشتی تا مثل من همه چیزو به جون می خریدی...

بدبخت گدا!

آن قدر صبر کردم زیر پاهایم هزاران دو هزار برج میلاد سبز شد و به فام های فانتوم ماه های رنگ روغنیده هشتم رسید! بازگرد و این ساعت ال ای دی را با ساطور نداشته این سردخانه خورد کن و روی گاز نوشابه های پپسی من شلغم خام و روغن پاچه کوسه آبپز کن و ساعتی کوک کن از همان ها که خواب می ماند و خون می خواهد و مدیون است بودنش را به انگشتان دستانی که چرخ دندهایش را می چرخانند و میدمیدندند اندر انهر روزهایش جان.حرف یک روز و دو شب نیست، ختم قرآن گرفتم برای محزونی روحت که کافیست، باز گرد و ببین شب ها در همان گرگ و گوسفندی بامداد و بامنداد زمین استندبای شدند و ما برای اینکه بفهمیم پیش دبستانی ها چرا دقیقا یازده و پنج صدم و نیم برابر پیش دانشگاهی ها ریش و پشم در آوردند علامت تعجب سه هزار و دویست و شش نقطه ای شدیم.بازگرد که سخت است دلم از تو پر باشد و تو سالی یک فصل و سه ماه و دوازده هفته و هفت ضرب در دوازده روز بیایی و پشت حصیرهای اتاقم آب نمک غرغره کنی و آب شکر خالی.دیگر نباتات عالم از خوف نامت شاخ و برگ هایشان نمی ریزد، بازگرد و ببین امروز مثلا سهوا عمدا 13 آبان بود و هنوز برگی را روی زمین پاهای کورم پودر نکرده اند، ای نداااد پس کجایی؟ کجایی؟ کجایی پاییز من که چهارده آذر بازگردی و اسمم را از شناسنامه هم خون هایم لاک بگیری؟

و سه روز بعد می آیی دستش را میگیری و میبری، زنم را میگوییم...حتما او را می شناسی نه؟ آن روز هم چیزی نمی گویم چون انگشتانم تایپ نمی کنند...

اما ایکس و وای و زد بر تو فمنیست احمق، سورئالیست ها فردا شب سرت را در بستر می برند! و فیلم ات بین ادوات جامعه شر ((share)) می شود عین پستانک با طعم ریق خرمگس معرکه آباد استوایی.

فمنیست احمق!

من کاغذم باهام کارتن نمیشه ساخت!

یادت اومد؟ یارت نبود؟ میم ها فین فاف قین الف مین م... نبود؟

یادت میاد یادت نبود؟

خب به درک!

مثل همیشه چای ات را که خوردی یک حبه قند اضافه آمد،

مثل من

برای خریدن یک گل سر، کیف پول مهربانم! هیچ وقت خالی نشو.

این طرف تر آمدم،

حس کردم فقط از او یک اسم می شناسم...قبل تر ها حتی بارها سحرها برایش آبغوره اعلا از چشم هایم پیشکش می گرفتم اما حالا قطره ای هم به خودم نمی فروشند!

به اتاقم برگشتم.به قرآن سرمه ای رنگم دستی کشیدم ((از من دست کشیده بود!)).

عود مشکی روشن کردم، ساعت چهار شده بود و مادرم برای سحری صدایم زد.

 رفتم،

کاش دیگر بر نمی گشتم!

هر معده که حقش را گرفت همه از هم کم شدیم.

برگشتم و از حال خودم رفتم. دو چیز مرا خم کرده بود، یکی خودم و یکی خودم ((شیطان))!

دو رکعت نماز توبه خواندم با همان مهر شکسته یک وجبی!

یک تف روی سوزش عود کردم. قرآن سورمه ای به من چشمک می زد و من دلم را خوش می کردم که او با من هیچ وقت بهم نمی زند...از نیم رخ صورتش را بوسیدم، خواستم صفحه ای بخوانمش که صدای اذان مسجد چند کوچه پایینی بک وکال صدای اذان تلویزیون شده بود.از نیم رخ صورتش را بوسیدم، بستمش و جلوی آغاز فردایم گذاشتم!

رفتم تا نمازم را بخوانم......

دلم از خدا دور شده بود، حس کردم فقط از او یک اسم می شناسم. یک فرشته مرا دیسکانکت کرده بود! مودمم سوخته بود!

از قلکم قول گرفتم پول هایم را جمع کند تا برایم وایمکس ایرانسل بخرد و...

یعنی حال من خوب می شود؟

ساعت هشت شده بود و مادرم برای افطار صدایم زد.

 رفتم،

برگشتم و همه چیز دوباره تکرار شد!

حال تهوع بهم دست داد، من بهش دست ندادم

دلم درد گرفت، من نگرفتم

،

روزه گرفته بودم

مثل زن

((حرف طلاق رو نزن!))

مثل جیب و کف دستم آسمان خالی بود،

ابرها می رفتند

خورشید و کبریت و ماه و روستا و... می رفتند!

کچلی می آمد

مثل پشم و خشم و ریش و چک های برگشتی

دل من پر می شد

تا این جا

تا اینجا

...

((کچل ها دلشان خالی نیست، هم هنوز مو هست و هم هنوز جای خالی، هم هنوز پشت گردن مو هست و هم هنوز تا پشت لب ها جای خالی!))

آسمان آبی نسیت، آب، دریا، صورتی، کودکی، زیر سیگاری، متکا و هونگ آبی نیست...

((این ها را روی لب دیشب خدا بیرون گوش یک نفر زمزمه کرد!))

امشب آرزویم را به خدا می گویم

روزی که فهمیدی،

با سنگ بیدارم کن تا دوباره زنده شوم

آنگاه گوش های خرم را بکش و محکومش کن که چرا آن روزها می فهمید و فهماندنش را عرعر می پنداشتی

مهرام و بهرام و شهرام و سگ دام و...او که بود؟ سس یا هار؟ دوست یا دشمن؟ 

ج: همه اینها! و هم وزن هایی که نگفتی!

کاش یکبار او را می دیدم و

- از صمیم دل و روده -

 فحشش می دادم، گمشو

سنگش می زدم، برو

استخوان پرتابش می کردم که در رو

گوشت به تنم نماند!

رحم کن...من از همین گربه های دم صبح خودم می ترسم، تو دیگر پاچه گیرم نشو

- اما نشد -

.

.

.

می فهمی؟

می دانم نمی فهمم،

اما چرا اینقدر نفهمی؟

سگ به روی منقار کلاغ تافت می زد قدر من تحقیر نمی شد

نه

اما من تحقیر هم نشدم

تهقیر شدم

از خر شیطون نمیام پایین!

چون خریدمش و دیگه خر شیطون نیست،

خر منه! مال خودمه...

زیر قلبم خون اومده

داره میره

کاری باهاش نداری؟

با من چی؟